همه ما به عشق محتاجيم

همه ما به عشق محتاجيم. عشق به اندازه خوردن، آشاميدن و خوابيدن بخشي از سرشت انسان است. گاهي در تنهايي به غروبي زيبا مي‌نگريم و مي‌انديشيم: "اين زيبايي چه اهميتي دارد، وقتي كسي نيست كه با ما به نظاره آن بنشيند."
در چنين مواقعي بايد از خود بپرسيم چند بار كسي از ما عشق خواسته است و ما روي برگردانده‌ايم؟ چند بار تاكنون هراسان شده‌ايم كه به كسي نزديك شويم و با اطمينان به او بگوئيم كه دوستش داريم؟
از تنهايي احتراز كن. تنهايي مانند اعتياد به خطرناكترين مخدر است. اگر غروب ديگر برايت معنايي ندارد، فروتني پيشه كن و به دنبال عشق برو. و بدان كه چونان ديگر موهبت‌هاي معنوي، هر چه بخشنده‌تر باشي، بيشتر بهره‌مند خواهي شد.
مكتوب – پائولوكوئيلو
Advertisements

برچسب‌ها: ,

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: